Normalde her yıl yaz aylarında yapılan Optimist Dünya Şampiyonası, bu sene güney yarımkürede yapılacağından dolayı, 2007’nin ocak ayına sarktı. Türkiye’de hakim olan kara kıştan bir süreliğine uzaklaşmak herkesin hoşuna gidiyordu. Çocuklar okulu kıracaklarını öğrendiklerinde ise onlardan mutlusu yoktu.
Uçağımızın kalkmasına çok az zaman kalmış olmasına rağmen, havaalanına gitmek için yola koyulmadan önce her yerinde “Turkish Optimist Team” yazan kırmızı beyaz kıyafetlerimizle son bir kez takım resmi çektirdik ve heyecanla vedalaştık.
2006 Optimist Dünya Şampiyonası’nda Türkiye’yi, ülkenin en başarılı optimistçilerinden olan Halil Demirel (Gökova Yelken Kulübü), Ceyla Yurtseven (Çeşme Yelken Kulübü), Muratcan Toyçelebi (Karşıyaka Yelken Kulübü), Yaşar Kabakçıoğlu (Samsun Yelken Kulübü) ve Sinan Kayhan (Marmara Yelken Kulübü), antrenörleri Meliha Onursal eşliğinde temsil edeceklerdi. Ülke temsilcisi ve grup lideri olarak kulübümüzün başkanı Haluk Karamanoğlu seçildi. Ben de böyle bir fırsatı kaçırmayıp yardımcı olmak için, Derin ve annem beraberliğinde hazırlıklara koyuldum. Havaalanına vardığımızda geç kalmış sayılmazdık. Taa ki check-in işlemlerini yaparken Uruguay’ın Ceyla’nın yeşil passaportuna ayrı bir vize istediğini öğreninceye kadar… 1 saat boyunca bitmeyen telefon görüşmelerinin ardından hiçbir sonuca varamamıştık ve çocuklar tanoylardan anons edilen isimlerimizi duyunca uçağı kaçıracağımız yönünde isyana başladılar. İstanbulda tek başına bir gece daha kalmak zorunda bırakılan zavallı Ceyla ile alelacele vedalaştıktan sonra koştura koştura uçağımıza yetiştik. Her köşe başında peşimize takılan görevliler bizi uçağımıza götürene kadar, hem havaalanında hem de uçağımızda bizi bekleyen öteki yolcular arasında “Yelken Milli Takımı” olarak bayağı meşhur olduk!
Uruguay, Güney Amerika Kıtası’nın doğu kıyısında. Brezilya ile Arjantin arasında ana dili İspanyolca olan şirin bir ülke. Şampiyona başkent Montevideo’da, yarışlar Uruguay ve Parana nehirlerinin birleşip Atlantik Okytanusuna döküldüğü 48 kilometre genişliğindeki Rio De La Plata nehir ağzında olacaktı. Türkiye’den buraya varabilmemiz için Barcelona ve Madrid aktarmalı seferimiz 18 saat sürecekti. Ceyla ise vizesi alınır alınmaz ertesi gün ilk uçakla 18 saat süren uzun yolculuğu tek başına yapacaktı. 10 kişi ile yapılan bir yolculukta her zaman eğlenecek bir sebep vardır. Hele ki bunların 6 sı çocuksa! Hiç birimiz İspanyolca konuşmamamıza rağmen hepimizin öğrendiği ilk cümle “sentarse por favor” yani “lütfen yerinize oturun” oldu. 30 Aralık’ta Montevideo Havaalanı’na vardığımız zaman saat 8:00’di ve hiç birimiz bu kadar sıcak olmasını beklemiyorduk. Hemen otelimize eşyalarımızı bırakıp, yarış mahalline gittik. Optimistlerimizi alıp ölçüme girdik ve kayıdımızı yaptırdık. Akşam açılış töreninden önce, otelimize gidip yolculukta ve ölçümde insanlıktan çıkan halimize(!) bir çeki düzen verdik. Türk bayrağımız ve ülkemizin isminin yazılı olduğu tabela ile Uruguay Yat Kulübü’nde düzenlenen muhteşem açılış töreninde yerimizi aldık ve ilk günümüz böylece tamamlanmış oldu.
Ertesi gün yapılan deneme yarışında fazla rüzgar yoktu. Fakat çocukların yarış parkurunu tanımaları bakımından kaçırılmaz bir fırsattı. 2006’nın son gecesini yine Uruguay Yat Kulübü’nde olağanüstü bir kokteyl ve yemek ile kutladık. 2007’ye girmeden önceki geri sayımı, hep bir ağızdan 50 ülkeden 288 sporcu ile beraber biz de bağıra çağıra yaptık. Saatler 12’ yi bulduğunda, ülkenin sahili boyunca ardı ardına, aklınıza gelebilecek her şekilde patlayan havai fişeklerleri hayretle izlemeye koyulduk. Yaklaşık 1 saat süren ve hiç durmadan patlayan ışıkları izledikten sonra önce bizim çocukları zorla dans ettirdik. Ama fazla geçmeden hepsi açıldı ve gitme zamanı gelince zor ayrıldık.
Sabah kalktığımız zaman hepimizin bağırmaktan ve şarkı söylemekten sesi kısılmıştı. Birgün önce hava bulutlu olduğu için güneş kremi sürmediğimizden, birbirimizin domates kırmızısına dönüşen yüzlerine bakıp bakıp gülüyorduk. Çocuklara sıkı bir kahvaltı ettirdikten sonra otobüsle 10 dakikada yarış alanına geldik. Teknelerimizi donatıp rüzgar beklemeye koyulduk. Yarışın ilk günü rutubetli sıcak ve sıkıcı bir hava vardı. Fazla rüzgar yoktu. Böylece daha hafif olan çocuklar finişe önlerde girdiler.
İlk günün sonunda dereceler sandığımızdan daha güzeldi ama ilerleyen günlerde herşey belli olacaktı. Yarışların yanı sıra bu şampiyonanın Türkiye için önemli bir başka tarafı daha vardı. Uluslararası Optimist Birliği’nin yıllık toplantısı bu sene burada yapılacaktı. Bu toplantıda 2008 yılındaki şampiyonaların hangi ülkelerde yapılacağı oy birliği ile kararlaştırılacaktı. Biz de Türkiye Yelken Federasyonu’nu temsilen 2008 Optimist Dünya Şampiyonasının Çeşme’de yapılmasına yönelik çalışmalarımızı ilerletiyorduk. Yarışın 3. gününde gerçekleşecek olan toplantıya kadar, konuşabildiğimiz her antrenör ve temsilciyle konuşup, Çeşme’yi, Türkiye’yi ballandıra ballandıra anlattık. Türkiyeden taşıdığımız rozetlerimizi, broşürlerimizi dağıttık. Seçim günü geldi çattı. Aday ülkeler arasında ….. vardı. Bütün adaylar sunumlarını yaptıktan sonra oylamaya geçildi. Türkiye yarıdan fazla oy aldı ve 2008 Optimist Dünya Şampiyonası için Çeşme ev sahipliğini kazandı. Aynı akşam kulüpte yemek yerken, Brezilya’nın meşhur dans gruplarından biri sanki bizim için kutlama yaparcasına, ateşli gösteriler yaptılar. Etrafımızda dört dönüp, çok güzel bir dans gösterisi sergilediler. Tabii ki giydikleri kıyafetler bizim çocuklardan oldukça ilgi topladı!
Yarışın 2. ve 3. günlerinde rüzgar şiddeti ve dalga boyu oldukça arttı. Artık “sert havacılar” parkura hakimdi. 4. güne kadar en başarılı ülkelerin takımları seçilip takım yarışları yapıldı. Kıyasıya bir mücadeleden sonra, Singapur, takım yarışlarının galibi olarak en başarılı takım seçildi. Yarışlara verilen bir günlük arada, otobüsler ile Montevideo ve Punto Del Este şehirlerine geziler düzenlendi. Başkentte gezilecek, görülecek yer bırakmadık. Sonra alışveriş merkezlerine daldık. Güney Amerika’da imal edildiği için çok ucuz olan ve gençler arasında son derece popüler olan Converse marka ayakkabılardan Milli takım olarak hepimiz birer tane aldık. Uruguay hatırası bir kaç parça hediyelik eşya, “Mate” dedikleri çaylarını içtikleri deri bardaklardan ve süzgeçli metal kamışlarından aldık. Dinlenme gününde neredeyse bütün başkenti gezince, çocuklar yarışmış kadar yoruldular!
Yarışın 5. gününde bizim çocuklar artık Uruguay’ın havasına, suyuna alışmaya başladılar ve o gün yapılan 2 yarışın birinde, Muratcan 3. bitirdi. Diğerinde ise Halil 2. oldu. Alışmasına alıştılar ama keşke biraz daha erken alışsalardı…
Toplam 6 gün süren yarışların sonuçları, kaldığımız otelde düzenlenen ödül töreninde açıklandı. 1. Alman takımından Julian Autenrieth oldu. Son güne kadar birinciliğini koruyan Singapur’lu Griselda Khng, serinin son yarışında puan farkından dolayı 2.lik madalyasını kazandı. Ekvator’dan Egdar Diminich ise 3. oldu. Griselda Khng genel klasmanda birinciliği kaçırsa da kızlarda 1.liğini korudu. Singapur takımı bileğinin hakkıyla ve efendi tavırlarıyla şampiyonanın en başarılı takımı seçildi. Takım yarışının da galibi oldu. Milli takımımız umulduğu kadar başarı gösteremese de 288 tekne arasında, Yaşar Kabakçıoğlu 82. Muratcan Toyçelebi 115. Halil Demirel 127. Ceyla Yurtseven 170. ve Sinan Kayhan 184. oldular. Hepsini burada tekrar tebrik ediyor ve gelecek şampiyonalarda daha da başarılı olacaklarına inanıyoruz.
Kapanış töreninden sonra kutlamalar gayrı resmi olarak sabaha kadar sürdü ve çocuklar başka takımlarla t-shirtlerini değiş tokuş yapıp vedalaştılar. 9 Ocak sabahı tekrar Montevideo Uluslararası Havaalanı’nda işlemlerimizi bitirdikten sonra, ceplerimizde kalan son “peso”larımızı harcamaya koyulduk. Yarışlarda büyük bir başarı elde edememiş olsak da Türkiye adına çok önemli bir başarı kazanmıştık. 2008 Optimisit Dünya Şampiyonası'nın Çeşme'de yapılacak olmasının verdiği mutluluk ile 18 saat sonra ülkemizde olacaktık…